'พี่ชัชจำผมได้ไหมครับ..' เขาไม่ได้เป็นนักบิน แต่ทำให้เด็กคนหนึ่งได้บินจริง
พี่ชัช จำผมได้ไหมครับ..
ตอนนั้น ไม่รู้หรอกว่า มีเด็กฅนหนึ่ง ยืนดูอยู่ระหว่าง เครื่องบินหลายสิบลำในโรงจอด มีเพียงไม่กี่ลำต้องใช้เวลาประกอบนานกว่าลำอื่น ชุดคิทเป็นการประกอบจากโครงไม้ทีละชิ้น (คราฟต์เอง) เมื่อโครงไม้ทั้งลำประกอบเสร็จ จึงค่อยพ่นสี เติมรายละเอียดห้องนักบินทีละจุด จนเครื่องบินแต่ละลำค่อย ๆ มีชีวิตขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อให้เหมือนของจริง แต่เพื่อให้เหมือนลำที่พ่อเคยบินมากที่สุด
ตัว ของ ⠀⠀⠀พี่เอง.. ⠀⠀⠀⠀⠀.. .. ก็.. .. ประสบอุบัติเหตุ.⠀⠀⠀⠀⠀. ไม่สามารถเป็น⠀⠀⠀⠀⠀นักบินได้แล้วชีวิตนี้' ..น้ำเสียงแผ่วต่ำ กล่าวขึ้น กับ ฟิลลิปส์ แล้วเงียบในสายไปครู่หนึ่ง
เมื่อชีวิตเริ่มมีความพร้อมมากขึ้น คราวนี้ ไม่ได้วิ่งตามเสียงเครื่องบินอีกแล้ว แต่เป็นฅนสร้างเสียงนั้นขึ้นเอง เพียงได้มีโอกาสเลือกอยู่ใกล้ท้องฟ้าในแบบที่ชีวิตยังอนุญาตให้ทำได้ เครื่องบินคราฟต์ขึ้นเองย่อมมีวันตก แต่ทุกครั้งที่เครื่องบินตก เขาเดินไปเก็บชิ้นส่วนก่อนเสมอ ไม่กล่าวโทษบ่นถึงความล้มเหลว มีแต่คำพูดที่เจ้าตัวฝากว่า 'ก็.. แค่ไป เก็บซากชิ้นส่วน เครื่องบินบังคับ มาดูว่า โอเค มันตก⠀⠀⠀เพราะอะไร? แล้วปรับปรุง.. ⠀⠀⠀⠀ ไม่ให้มันเกิดอีกแค่นั้นเอง.. ⠀⠀⠀⠀เล่นให้ สนุก' หลังจากนั้น เครื่องบินกลับขึ้นบินอีกครั้ง คำพูดไม่กี่ประโยคฟังเหมือนพูดถึงเครื่องบิน แต่กลับใช้กับชีวิตได้ทุกครั้ง ภาพทุกอย่างค่อย ๆ เรียงต่อกันจากซ้ายไปขวา
โรงเก็บเครื่องบินค่อย ๆ มีชีวิตขึ้นทีละลำ เริ่มจากเครื่องบินเทรนเนอร์ (Trainer) ลำแรกยังบินไม่ตรง ตามมาด้วยเครื่องสปอร์ตเตอร์ (Sporter) เริ่มเชื่อสายลมมากกว่าความกลัว เครื่องบินแบบกึ่งสเกล (Semi-Scale) เหมือนความทรงจำร่วมที่มีต่อพ่อมากกว่าของจริง เครื่องเฮลิคอปเตอร์ (Helicopter) พาเสียงใบพัดกลับไปที่ลพบุรี เครื่องบินเจ็ท (Jet) สไตล์ Top-Gun พาเด็กฅนหนึ่งเดินกลับมาหาเจ้าของรีโมตด้วยประโยคสั้น ๆ ว่า 'พี่ชัชจำผมได้ไหมครับ' และเครื่องบินรบ วอร์-เบิร์ด (Warbird) ไม่ได้พาเขากลับไปสนามบิน หากพาไปเป็นเด็กชายฅนเดิมที่เคยปั่นจักรยานไล่ตามเสียงเครื่องบินของพ่อ พ่อฅนหนึ่งไม่เคยรู้ว่ากำลังสร้างเด็กฅนหนึ่ง.. เด็กฅนนั้นโตขึ้นก็ไม่เคยรู้ว่ากำลังรักษาเด็กฅนเดิมเอาไว้.. จนวันหนึ่ง เด็กอีกฅนมายืนริมสนามบิน เงยหน้ามองเครื่องบินเงียบ ๆ เหมือนที่เด็กชายฅนหนึ่งเคยทำเมื่อหลายสิบปีก่อน แล้วเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง
ทุกครั้งที่เครื่องบินบังคับตก สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การบ่น เพียงเดินไปเก็บชิ้นส่วน วางเรียงไว้ตรงหน้า ค่อย ๆ หาสาเหตุว่ามันพลาดตรงไหน'แค่เราไปเก็บซากออกมา.. แล้วก็ไม่ให้มันเกิดอีกแค่นั้น' หลังชิ้นส่วนทุกชิ้นกลับเข้าที่ เครื่องบินได้ขึ้นบินอีกครั้ง เช่นเดียวกับเจ้าของมัน ความมุ่งมั่นค่อย ๆ พาเขาเดินทางไกลไปถึงเวทีท็อปกันสหรัฐอเมริกา (Top Gun USA) ในฐานะหนึ่งในสามตัวแทนฅนไทยที่ยืนท่ามกลางนักบินบังคับจากทั่วทุกมุมโลก สิ่งที่หอบกลับบ้านไม่ใช่เพียงประสบการณ์จากสนามบินอีกฟากหนึ่งของโลก แต่เป็นสายตาที่มองการบินกว้างไกลกว่าเดิม จนเกิดเป็นคอลเล็กชันสะสมโมเดลเซมิ-สเกลที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อทำให้โรงเก็บเครื่องบินค่อย ๆ เต็มไปด้วย เฮลิคอปเตอร์ฮิวอี้ (Huey), เฮลิคอปเตอร์เบลล์ 212 (Bell 212), เฮลิคอปเตอร์เบลล์ 214 (Bell 214), เครื่องบินตรวจการณ์ แอล-19 (L-19 Bird Dog) และ เครื่องบินฝึก ที-41 (T-41 Mescalero) ตามลำดับ ทุกลำไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อเติมโรงเก็บเครื่องบิน แต่เพื่อให้พ่อยังมีที่จอดอยู่ในความทรงจำของลูกชายฅนหนึ่ง
⠀ ⠀ ⠀ ⠀ 'พี่ชัช จำผมได้ไหมครับ..'
⠀ ⠀ ⠀ ⠀ (เสียงนี้ถูกถามย้ำ.. อีกครั้ง)
