สร้างจากปี๊บ 'เสียง' ป๊ะกาด V2 พื้นที่ถอนหายใจหยุดฅนเมือง
"มาเล่นกันมั้ย.. เราต่างก็มีเด็กน้อยฅนนั้นอยู่ในตัว"
"อยากให้งานมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ฅน และตลาด"
ฟังสิบางทีงานชิ้นนี้อาจไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากเหล็กปั๊มรูปปี๊บ แต่สร้างขึ้นมาจาก 'เสียง' ต่างหาก เสียงเรียกชวนให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง แม้เวลาที่ต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แบกความเหนื่อยล้าไว้เต็มสองบ่า แต่ความอยากหัวเราะ ความร่าเริง และความต้องการเชื่อมโยงกับใครสักฅนยังซ่อนอยู่ข้างใน เพียงรอพื้นที่ปลอดภัยสักแห่งมาปลุกวงโคจรของความเป็นเด็กในตัวให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง เมื่อเสียงลูกบอลกระทบกับเหล็กปี๊บดังขึ้น ตามด้วยเสียงลุ้น และเสียงหัวเราะของฅนแปลกหน้าที่เพิ่งสบตากันเมื่อกี้ ฟิลลิปส์ยืนอมยิ้มมองกำแพงกล่องปี๊บขนม 35 ใบ ลวดลายดวงตาบนหัวกล่องที่วาดด้วยลายเส้นเป็นกันเอง คล้ายกับว่าเจ้ากล่องแต่ละใบกำลังมองผู้ฅนที่เดินผ่านไปมา ด้วยสายตาที่พร้อมเอ่ยคำว่า มาเล่นกันนะ แต่เมื่อมองให้ลึกขึ้น.. กล่องพวกนั้นเหมือนกำลังรอ.. รอ.. รอ 'เสียง' แรกของลูกบอล รอให้บางฅนหยุดเดิน และรอให้ความเงียบถูกพังทลายลงด้วย 'เสียง' หัวเราะ พอเสียงแรกกระทบปี๊บ ความเงียบก็เริ่มแตกออก เริ่มจากฅนหนึ่งหยุดเดิน อีกฅนหันมอง รอยยิ้มค่อย ๆ เกิดขึ้น ก่อนจะมีใครเดินเข้าไปหยิบลูกบอล ทุกอย่างเคลื่อนไหวไปตามธรรมชาติ ไม่มีพิธีกรถือไมค์หรือเสียงประกาศคอยกดดัน ผู้ฅนเลือกเข้ามาเล่นกันเอง ศิลปะชิ้นนี้เปิดตัวเองเป็นสนามเด็กเล่นของผู้ใหญ่ ดึงดูดผู้ฅนให้ก้าวเข้ามามีส่วนร่วมโดยไม่ต้องมีบท
คุณชรินรัตน์ สิงห์หันต์ ศิลปินอิสระเจ้าของนามปากกา Lw_Lanwann ผู้สร้างคาแรกเตอร์ 'น้องกล่อง' (kla-long) แห่ง kla-long land ทำให้เราสัมผัสได้ทันทีว่า ไอเดียแรกเริ่มไปไกลกว่าความสวยงามทางศิลปะ ด้วยการสร้างคาแรกเตอร์ขึ้นมาเพื่อ โอบรับเรื่องราวชีวิตจริงในชุมชน ผ่านตัวละครที่ชวนให้หัวเราะตามมากกว่าจะชวนตัดสินใคร โดยใช้ผู้ฅนเป็นแรงขยับให้ตลาดค่อย ๆ มีชีวิต และถูกมองเห็นอีกครั้ง
ชีวิตตอนโตมันตลกร้ายตรงที่เราถูกสอนให้มีเป้าหมายในทุกวินาทีด้วยมายเซ็ตแห่งความสำเร็จ ต้องพัฒนาตัวเองไม่หยุด วิ่งไล่กวดอนาคตจนลืมวิธีอยู่กับปัจจุบันไปซะสนิท หลายฅนจัดการชีวิตได้เก่งมาก แต่สอบตกวิชาหัวเราะอย่างไร้เหตุผล จนเดินผ่านกาดหลวงที่ผู้ฅนพลุกพล่านเหมือนกำลังเดินบนลู่วิ่งไฟฟ้าที่มองไม่เห็นข้างทาง.. ก็น่าขำดีนะ ที่เราพยายามจะเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์แบบจนเครียดเกร็งไปทั้งตัว ทั้งที่จริงแล้ว ความว่างเปล่าที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย นั่นแหละยาวิเศษที่ช่วยฮีลใจได้ดีกว่าการพยายามทำตัวให้เก่งตลอดเวลา ทั้งที่ความจริงตลาดเคยเป็นสถานที่ทำให้ ทุกเพศ ทุกวัย ได้มาเจอ และแลกเปลี่ยนชีวิตกัน ลูกบอลหนึ่งลูกจึงเป็นมากกว่าของเล่นเด็ก มันค่อย ๆ เปลี่ยนบรรยากาศตรงนั้นให้กลายเป็นสนามเด็กเล่นของผู้ใหญ่ดึงดูดให้ผู้ฅนได้ถอดหมวกแห่งความเครียด วางภาระลงชั่วคราว ให้ตัวเองได้หยุดพักแล้วปล่อยจอยบ้าง กลับมาอยู่กับปัจจุบันตรงหน้า เพราะสำหรับบางฅนแล้ว ช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่นาทีนั้น มีค่ามากกว่าที่ใครจะคาดคิด
"ไม่คิดว่าจะมีฅนเล่นเยอะขนาดนั้น"
"ไม่คิดว่าผู้ใหญ่จะโยนกันจนเอาให้เข้ากล่อง"
"ก็.. คงให้ฅนเข้าไปมีปฏิสัมพันธ์กับฅนในตลาดเหมือนเดิม แต่อาจเปลี่ยนเกมไป"
ฟิลลิปส์เข้าใจน้ำเสียงที่ตั้งใจแชร์มาจากความรู้สึกจริงของชรินว่า 'ไม่คิดว่า..' ได้ลึกซึ้งกว่าคำว่า 'ตั้งใจว่าอยากให้เป็น..' เพราะประโยคนี้ หมายถึงความงดงามของการยอมปล่อยให้งานศิลปะมีชีวิต และลมหายใจเป็นของตัวเอง ความภูมิใจของชรินไม่ได้เกิดจากการควบคุมทุกอย่างให้เป๊ะตามแบบแผน แต่เกิดจากภาพชีวิตจริงตรงหน้า ซึ่งเคลื่อนไปไกลกว่าที่เจ้าของผลงานเคยคาดไว้ ผู้หลักผู้ใหญ่ยืนตะโกนเชียร์กันให้โยนบอลเข้าเป้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม่ค้าเร่ที่แวะมาขายหวยต่างก็หันมายืนลุ้นลูกบอลไปด้วย เด็กส่งเสียงเชียร์รุ่นใหญ่ใจวัยรุ่น ส่วนรุ่นใหญ่ก็ได้หัวเราะร่าเหมือนเด็กเจ็ดขวบ ความสุขตรงหน้าไม่ได้เกิดจากการบังคับ ผู้ฅนเพียงเลือกใช้เวลาตรงนั้นต่ออีกนิด.. นี่ไม่ใช่พลังของกติกาเกมปาบอล แต่เป็นการเชื่อมโยงระหว่างฅนที่เกิดขึ้นในสนามเล็ก ๆ ที่เปิดโอกาสให้เราลืมบทบาท หน้าที่ และวัยวุฒิของตัวเองไปชั่วคราว สำหรับฅนที่แบกความเครียดหนักอึ้งมาจากงาน นับว่าเป็นจังหวะถอนหายใจยาว ๆ ให้หัวใจได้สูดอากาศ และกลับมาหายใจ
ป๊ะกาด V2 จึงไม่ใช่เพียงเทศกาลศิลปะในกาดหลวงเชียงราย แต่เป็น 'เสียง' ต่างหาก ที่เข้ามาท้าทายเหตุผลดี ๆ สักข้อในการชวนให้ผู้ฅนยอมก้าวเท้าออกจากบ้าน เมืองเชียงรายจะส่งเสียงตอบอย่างไร.. คำตอบดูจะเลยพ้นกล่องปี๊บ ลูกบอล และกำแพงวัดไปแล้ว คำตอบดังขึ้นเป็น 'เสียง' หัวเราะหลังลูกบอลกระทบปี๊บ.. ฅนแปลกหน้าเริ่มคุยกันเอง ความทรงจำบางอย่างถูกเรียกคืน และกาดหลวงกลับมาเป็นมากกว่าตลาด เพราะสุดท้ายแล้ว อาคารที่สวยขึ้นอาจเปลี่ยนหน้าตาเมือง แต่ชุมชนเติบโตในวันที่ 'ฅน' ยังเลือกเดินเข้าหา 'ฅน' อีกครั้ง
